END - จุดเริ่มต้น CUT CHANSOO

                "งั้น ทวนความจำดีไหม"

               "แล้วแต่ซิ"

               คำตอบของคยองซูคือใช่ เขาอยากทำแบบนั้นกับชานยอล

           

                  สิ้นสุดประโยคของคยองซู ชานยอลกดริมฝีปากตัวเองลงเข้าหาริมฝีปากสีสวย ส่งลิ้นร้อนเข้าไปทักทายโพรงปากรสหวานที่ไม่ได้รับรสมานาน คิดถึง คิดถึงเหลือเกิน

            “อะ อะ อื้อ” เสียงครางในลำคอของคนตัวเล็กเมื่อถูกลิ้นร้อนของคนตัวสูงกวาดตวัดเอาน้ำหวานเข้าไปในปากตัวเอง มือเรียวบางกอดรัดคนตัวสูงโดยอัตโนมัติ คยองซูคิดถึงชานยอล และกำลังจะแสดงความคิดถึงผ่านทางร่างกายให้ชานยอลได้รับรู้

            คนตัวเล็กจูบตอบคนตัวสูงโดยการขบริมฝีปากของคนตัวสูงจากนั้นก็เอนตัวเองนอนลงแนบกับพื้น คนตัวสูงเลื่อนเข้าไปคร่อมคนตัวเล็กแล้วจัดการกับเสื้อบางๆที่คนตัวเล็กใส่อยู่ให้หลุดพ้นจากตัว เพื่อเผยผิวขาวนวลนุ่มที่เขาไม่ได้สัมผัสมันมานาน

                "ยอล ไหนว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลยไง"

               "ก็เหมือนเดิมไงยองซู ยอลคนนั้นไม่ยอมหยุดง่ายๆหรอก"

               "เจ้าเล่ห์"

               "ทำตามคำพูดด้วยนะ เมียจ๋า"

            ทันทีที่เสื้อของคยองซูหลุดออกจากตัว ชานยอลก็จัดการลงลิ้นเลียตั้งแต่พุงน้อยๆค่อยๆไล่รัวลิ้นไปยังบริเวณยอดอก แล้วหยุดดูดดุนยอดอกสีหวานของคยองซู

            อาจเป็นเพราะว่าชานยอลไม่ได้ร่วมรักกับคยองซูมานานกว่าปกติจึงทำให้อารมณ์ที่มีมันรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม ชานยอลเผลอขบกัดยอดอกของคนตัวเล็ก และเผลอใช้มือขย้ำยอดอกอีกข้างอย่างไม่ผ่อนแรง

            “อ๊ะ ยอล” ร้องครางพร้อมกับกระเส่าลมหายใจ มือบางๆที่โอบกอดกดข่วนแผ่นหลังของคนตัวสูง ยิ่งชานยอลทำให้คยองซูรู้สึกมากเท่าไหร่ คยองซูก็กดจิกเล็บลงไปมากเท่านั้น

            “ไปบนเตียงไหม” คนตัวสูงเงยหน้าจากยอดอกถามคนตัวเล็ก

            “ไม่ บนเตียงมีเสียงเดี๋ยวคุณพ่อได้ยิน”

               

              ได้คำตอบแบบนั้น ชานยอลก็พยักหน้ารับแล้วผละตัวจากคนตัวเล็ก เดินไปเอาผ้าห่มและหมอนลงมาจากเตียง และปูแบบลวกๆไว้ข้างๆเตียงแล้วเดินกลับไปอุ้มคนตัวเล็กมานอนบนผ้าห่ม

            

               “คืนนี้ขอยอลทั้งคืนนะ เมียรัก”

               คยองซูไม่ตอบอะไรเพียงแต่ลุกขึ้นนั่งแล้วดึงคนตัวสูงเข้ามาจูบ คยองซูดันให้ชานยอลนอนลงกับผ้าห่ม จากนั้นก็ขึ้นคร่อมคนตัวสูง ใช้มือบางๆจัดการกับกางเกงของคนตัวสูง แล้วเคลื่อนตัวเองลงไปนั่งตรงหว่างขาของชานยอล และบรรเลงทำรักด้วยปากให้คนตัวสูง

            “อ่าส์ ยองซู อ่าส์” ร้องครวญครางออกมาเมื่อถูกลิ้นร้อนของคนตัวเล็กตวัดรัวบริเวณไวต่อความรู้สึก คยองซูรัวลิ้นบริเวณส่วนหัวแล้วมองหน้าเหยเกของชานยอลไปด้วย ยิ่งชานยอลคราง คยองซูก็ยิ่งรัวลิ้นตอบ

            “ที่รัก อื้อออ” ชานยอลก้มลงมองส่วนล่างของตัวเองที่กำลังถูกปากอุ่นๆของคนตัวเล็กเล้าโลมอย่างไม่ลดละ ลิ้นร้อนและโพรงปากอุ่นบวกกับแรงตวัดพร้อมด้วยการรูดชัดไปด้วย ทำให้ชานยอลชักเริ่มจะอดทนไม่ไหว ยิ่งสายตาของคนตัวเองที่เงยหน้ามองเขาตอนส่วนนั้นเข้าไปในปาก ยิ่งทำให้ชานยอลมีอารมณ์รุนแรงมากขึ้น

            “อ่าส์ ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว เมียจ๋า” สุดจะทนกับภาพตรงหน้า ชานยอลปลดปล่อยน้ำแห่งความกระสันออกมาจากแท่งร้อน โดยมีเรียวปากรูปหัวใจรอรับอยู่

               น้ำแรกของชานยอลเลอะเปอะใบหน้าและบริเวณปากของคนตัวเล็กไปหมด คนตัวสูงหายใจหอบถี่แล้วลูบหัวของคนตัวเล็กเบาๆ จากนั้นก็ดึงคนตัวเล็กขึ้นมาจูบ และพลิกกายคนตัวเล็กให้นอนลงอยู่ข้างล่าง

               ถึงเพิ่งจะเสร็จไปเมื่อนี้ แท่งร้อนของคนตัวสูงยังคงผงาดชูชันอยู่ อาจเป็นเพราะชานยอลไม่ได้ทำแบบนี้กับคยองซูมานานแล้ว บวกกับคยองซูจะต้องห่างตนไปอีกนาน ชานยอลจึงต้องตักตวงคืนนี้ให้ได้มากที่สุด

               ถอดกางเกงของคนตัวเล็กออก แล้วจับเรียวขาของคนตัวเล็กให้ฉีกกว้างออกพอที่ตัวเองจะแทรกตัวเข้าไปได้ จากนั้นก็ค่อยๆลงลิ้นเลียตั้งแต่น่องขาของคนตัวเล็ก ไล้เลียมาจนถึงช่องแคบสีหวาน ที่เขาเคยสอดใส่มันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่นั่นมันก็นานมาแล้ว นานมากจนชานยอลไม่สามารถจะอดใจไม่ให้ไปทักทายมันได้แล้ว ตวัดลิ้นลงที่ช่องแคบสีหวานนั้นด้วยความคิดถึง

            “อื้อออ ยะ ยอลลล” ร้องครางเมื่อถูกสัมผัสลิ้นร้อนเข้าเล่นงานบริเวณจุดอ่อนไหว คยองซูรู้สึกเหมือนใจจะขาดเมื่อชานยอลใช้นิ้วผลัดกับลิ้นเล่นงานบริเวณนั้น

            “ยอล เอาเข้ามาเลย เค้าไม่ไหวแล้วยอล” เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่า เมื่อชานยอลเอาแต่ใช้นิ้วและลิ้นเย้าอารมณ์จนแทบจะทนไม่ได้ ยิ่งตอนที่ชานยอลแลบลิ้นลงพร้อมกับใช้นิ้วรุกล้ำเข้ามา มันยิ่งทำให้คยองซูมีความต้องการมากขึ้น

               คิดถึง คิดถึงความรู้สึก คิดถึงจังหวะของชานยอลจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

               ไม่รอช้าเมื่อคนตัวเล็กเอ่ยขอ ชานยอลใช้น้ำลายถูวนรอบบริเวณช่องแคบ และ กวาดเอาน้ำรักของตัวเองที่เลอะใบหน้าของคนตัวเล็กมาเป็นตัวหล่อลื่น จากนั้นก็ยกเรียวขาของคยองซูพาดเข้าที่บ่า แล้วค่อยๆสอดใส่แท่งร้อนเข้าไปในช่องแคบสีหวาน

            “อ๊ะ” คนตัวเล็กรู้สึกเจ็บแปลบๆ คงเป็นเพราะไม่ได้ถูกรุกล้ำมานาน

            “เจ็บหรอ” คนตัวสูงเอ่ยถามพร้อมกับหยุดจังหวะรักสอดค้างไว้แค่นั้น

            “ไม่เป็นไรยอล ไม่ต้องหยุด”

               ชานยอลก้มลงดูดปากคนตัวเล็กเพื่อจะคลายอารมณ์ให้คล้อยตามกัน มือหนาๆก็ลูบไล้ผิวกายขาวนวลเน้นสัมผัสบริเวณยอดอก ส่วนล่างก็ค่อยๆส่งเข้าไปในช่องแคบสีหวานที่ละนิด ที่ละนิด จนกระทั่งเข้าไปจนสุดลำ

               ชานยอลเริ่มเปิดจังหวะการเคลื่อนตัว ค่อยๆเคลื่อนย้ายบั้นเอวช้าๆเนิบๆเพื่อให้ช่องทางรักคุ้นชินกับขนาดที่เขาส่งเข้าไปก่อน เมื่อเห็นว่าเคลื่อนตัวได้คล่องขึ้น จึงค่อยๆเร่งจังหวะเข้าออกให้เร็วขึ้น

            “อื้อออออ ยอล ยอล” เสียงหวานร้องกระเส่าเมื่อความเสียวซ่านพล่านเข้ามาจากช่วงล่างจะแทบจะขาดใจ สีหน้าเหยเกของผู้กระทำพร้อมกับเม็ดเหงื่อของทั้งคู่ที่รินไหล มันยิ่งทำให้ต่างผ่านต่างมีอารมณ์ ชานยอลเน้นจังหวะเข้าอย่างหนัก คยองซูก็ตั้งรับและตอบกลับด้วยการเด้งสวน

               สองกายเบียดเสียดกันบนพื้นห้องที่ปูด้วยผ้าห่ม ครั้งที่สองนานกว่าปกติ เพราะได้ปล่อยอารมณ์ไปแล้วในครั้งแรกจึงทำให้ชานยอลทำครั้งนี้ได้นานกว่าเดิม

               มอบจังหวะรักให้กันบนพื้นจนพอใจ ชานยอลก็อุ้มคนตัวเล็กโดยที่ไม่ให้สองกายที่เชื่อมติดกันหลุดออก จากนั้นก็วางคนตัวเล็กบนขอบโต๊ะอ่านหนังสือและส่งจังหวะรักท่าใหม่ให้คยองซู

               กว่าจะได้นอนกันก็เกือบจะรุ้งสาง เมื่อคืนชานยอลใช้พื้นที่ในห้องอย่างคุ้มค้า ไม่ว่าจะเป็น โต๊ะอ่านหนังสือ หน้ากระจก พื้นห้อง ขอบเตียง และตรงหน้าต่าง ไม่พอแค่นั้น ตื่นมาก็จัดอีกรอบที่ห้องน้ำ

               สงสัยจะคิดถึงกันมาก เลยต้องบอกรักกันด้วยภาษากายกันหลายรอบ

          ใครว่าทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ไม่จริงเลยสักนิด คยองซูยังคงเป็นยองซูจ๋าที่ใจอ่อนให้กับชานยอลเช่นเคย

          ไม่ว่าจะมีเรื่องร้ายแรงแค่ไหน ชานยอลก็เอาใจคยองซูได้ตลอด เพราะอะไรน่ะหรอ

          เพราะทั้งสองคนนี้ต่างก็รู้ดีว่าคนอีกคนต้องทำยังไง ต้องจัดการยังไงถึงจะเอาอยู่หมัด

          ชานยอลต้องใช้ไม้แข็งเข้าฟาดให้กลัว ส่วนคยองซูต้องใช้ไม้อ่อนมาออดอ้อนให้จำนน

.....



ฝากคอมเมนต์ที่เด็กดีด้วยน๊า
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1372703&chapter=22